تاریخچه CPR و سير تحول آن
تاریخچه CPR و سير تحول آن
مقدمه:
از زمانهاي گذشته در كشورهاي مختلف طرق گوناگوني براي نجات بخشي و بهوش آوري افراد غريق متداول و معمول بوده كه بهنگام وقوع حوادث از آن استفاده مي شد. هر یک از اين روشها در عصر خود بهترين كمك به غريق بوده و اغلب سبب نجات شخص آسيب ديده مي شد. بدون ترديد هيچ خدمتي ارزشمند تر از جان دادن دوباره به آدمي كه زندگيش را از دست مي دهد نيست.انسان براي تحقق اين آرزو مراحلي را پشت سر گذاشته است كه در اين جا باختصار سير پيشرفت اين فن (تنفس مصنوعي و ماساژ قلبي )بازگو مي كنيم.
روش شلاق زدن
در اين طريقه غريق را به فلك مي بستند و شلاق مي زدنند گاهي روش فوق را با استفاده از چوب،برگهاي گزنه كه داراي تيغ هاي ريزي است استفاده مي نمودند يا با پارچه اي مرطوب براي بازگشت بيمار به حالت اوليه او را مي زدند.
روش داغ كردن
گاهي با ريختن خاكستر داغ و آتش و باريختن آب جوشان و سوزاندن فضولات خشك حيوانات بر روي شكم غريق براي نجات او عمل مي كردند و براي نجات مجدد حرارت در بدن سرد و بيجان وي اين روش نيز در ازمنه قديم بكار مي رفت.
روش دميدن
در سال1530 پاراسلوس اولين كسي بود كه با وسيله مخصوصي كه شبيه دم آهنگري بود هوا را به داخل ريه شخص غريق مي دميد.اين روش حدود سيصد سال در سراسر اروپا براي دادن تنفس مصنوعي به بيماران يا غريق مورد استفاده قرار گرفت.
روش ضد عفوني كردن
در سال1711 ميلادي سرخ پوستان ساكن آمريكاي شمالي براي احيا مبادرت به دميدن دود بداخل مثانه حيوانات مي كردند و پس از پر شدن مثانه از دود آنرا به مقعد بيمار و يا غريق مي دميدند اين روش تا سال 1767 در انگليس استفاده مي شد و روش ضد عفوني كردن با دود بطور موفقيت آميز در مستعمرات آمريكا نيز بكار برده مي شد.
بكار بردن بشكه
در حدود همان سالهاي 1773غريق را بصورت دمر بر روي بشكه جوبي قرار داده و نجات دهنده با دو دست پاهاي غريق را گرفته و سپس بشكه را به طرف جلو و عقب مي غلطاندند.غلطاندن بشكه به سمت جلو سبب مي شد كه فشار بر روي سينه كاسته شود و در نتيجه آزاد شدن سينه هوا داخل ريه ها شود (دم) و غلطاندن بشكه به طرف عقب موجب برخورد سينه با بشكه و در نتيجه فشار به سينه شده و باز دم انجام گيرد . اين روش هنوز در كنار پلاژ ها و دريا مرسوم است.
روش به حالت معكوس قرار دادن
در سال 1770ميلادي به مچ پا هاي غريق طناب بسته و با استفاده از شاخه درخت و يا هر وسيله ديگر بيمار را بحالت معكوس بطريقي كه پا ها در بالا و سر وي را پايين باشد قرار ميدادند ودر نتيجه فشار زيادي كه به سينه مغروق وارد مي شد هوا از ريه ها خارج مي گرديد پس از آن هنگامي كه طناب را آزاد كرده و غريق را روي زمين قرار مي دادند فشار بر روي سنه قطع شده و هوا داخل ريه ها مي گرديد. اين عمل را به دفعات تكرار مي ككردند تا غريق بهوش آمده و تنفس طبيعي خود را شروع نمايد. اين روش بيشتر درانگلستان وقسمتهايي از اروپا وآمريكا ب كار برده مي شد.
روش اسبي
در سالهاي 1812 غريق يا بيمار را بر روي شكم روي اسب مي خواباندند و سپس اسب را يورتمه مي بردند. چون در يورتمه،بدن بيمار به طرف بالا و پايين حركت و جهش مي كند در نتيجه در بالا رفتن سينه غريق از اسب جدا شده منبسط سده و هوا داخل ريه مي شده و لحظه پايين افتادن سينه غريق با پشت اسب برخورد نموده و در نتيجه فشار بر روي سينه هوار ا از ريه خارج مي كرده است.
روش دال ريچيل
در سالهاي 1831 يك تيكه پارچه طويل و دراز به دور سينه غريق مي بستند و دو نفر نجات دهنده آن را از دو طرف مي كشيدند و سپس آن را رها مي ساختند. كشيدن و رها كردن پارچه سبب فشار بر قفسه سينه و رها شدن آن ودر نتيجه عمل دم و بازدم مي شده است.
روشهاي نوين
به هر حال با پيشرفت زمان و تكوين انديشه هاي بشري در سال1856 دكتر مارشال هال اولين روش تنفس مصنوعي را به طريق اصولي متفاوت، يعني فشار به پشت غريق ابداع کرد در اين روش بيمار را از وضعيت روي شكم به طرف پهلو غلطانده و پس از لحظه اي توقف مجددا وي را به حالت اوليه برگردانده و سپس با دستها به پشت او فشار مي آوردند.
يكسال پس از آن در سال1857سيلوستر روش ديگري را به نام سيلوستر معرفي كرد.در اين طريقه بيمار را روي پشت خوابانده سپس با حركت دست ها روي سينه وي فشار مي دادند.در سال 1903 يك فيزيوتراپ انگليسي به نام دكتر شارپكس شيفر روش ذيگري به نام خود بوجود آورد اين روش از سال 1907 در آمريكا نيز پذيرفته شد و اجراي آن تا سال 1951 ادامه داشت.در سال 1935 كلنل هولگر نيلسن در دانمارك روش نيلسن را ابداع كرد بزودي در آمريكا و اكثر كشور ها رايج شد بدين ترتيب كه يك نفر بازوهاي غريق را بالا مي كشد و بر ميگرداند و ديگري از پشت روي انتهاي ششها فشار وارد مي كند.پس از آن يكي از پزشكان آمريكا در يافت كه روش شيفر در كليه خفگي ها و بيهوشي ها آنچنان كه بايد موثر نيست لذا سازمانها و مدارس پزشكي آمريكا تحقيقات و آزمايشات دامنه داري را براي پيدايش روشهاي ديگر انجام داد. كميته تحقيقات و پزشكي آمريكا سر انجام پس از آزمايشهاي متعدد روش تنفس مصنوعي دهان به دهان و يا دهان به بيني و ماساژ قلبي را موثر تشخيص داد و عملي ترين روش براي كلیه بيماران در سنين متفاوت معرفي نمود.
درسال 2003 آخرین شیوه ای که بطور آزمايشي مورد استفاده قرار گرفته است CPRمعکوس بر روی پشت است.اين روش توانست خون را بهتر به جریان اندازد.پس از ده ها سال یک بررسی آزمایشی مجددا پیشنهاد تغییری اساسی در CPR میکند. باین معنی که این عملیات بر روی بیمارانی که بر روی شکم قرار گرفته اند انجام پذیرفته و نتایج بسیار خوبی در ایجاد و افزایش جریان و فشار خون در مصدومین را نسبت به هنگامی که بشکل استاندارد روی پشت قرار گرفته اند نشان داده. این عملیات که به CPR معکوس شهرت دارد را محققین دانشگاههای Johns Hopkins و Columbia انجام داده اند. و در ژورنال احیا journal resuscitation منتشر کرده اند.
انجام عملیات CPR در حالت خوابیده بر روی شکم در مرکز پزشکی کلمبیا بر روی شش فرد با وضعیت بحرانی که پیش از آن تحت مراقبتهای ویژه قرار داشتند و ضربان قلب خود را از دست داده بودند، و عملیات CPR استاندارد بر روی آنها در مد ت کمینه نیم ساعت به نتیجه نرسیده بود آزمایش شد.
محققین عقیده دارند نتایج ثابت میکنند ما پس از بررسی بیشتر در این زمینه قادر خواهیم بود این شیوه را در مورد کلیه بیماران بسط دهیم.
References:
MEDIA CONTACT: Karen Blum
PHONE: 410-955-1534
E-MAIL: mailto:kblum@jhmi.edu
وبلاگی خبری آموزشی در مورد غواصی (diving) و ورزش های آبی